Beringen

In de tuin, ooit zo groen en vol pracht. Lijkt de magie nu verdwenen, helaas, bij nacht. Planten die ooit zo fier hun bloemen toonden. Staan nu stil, hun kleuren verscholen, verschrompeld en verloren. De rozen die ooit zo vol belofte bloeiden. Hun bloesems nu verwelkt, hun kracht verdwenen, geknield. Geen geurige lavendel of stralende zonnebloem. Alle pracht vervlogen, de tuin in diepe slaap gehuld in zoom. Terrastegels, eens zo fris en helder. Zijn nu dof, hun glans verbleekt, veel minder schelder. Zonnestralen die ooit zo speels weerkaatsten. Laten nu slechts schaduwen van wat ooit was, de tijden naast hen. Geen vreugde meer in deze stille tuin. Waar het groen ooit bruiste, nu slechts nevel en schijn. Het pad van steen, ooit glanzend en schoon. Heeft nu een sombere toon, een treurige toon. Een make-over verdient deze tuin zo zeer. Om zijn glorie te herstellen, zijn vreugde weer. Met nieuwe planten die bloeien in het licht. En een terras dat weer straalt, vol leven, een gezicht. Dus laten we de handen ineenslaan, met zorg en toewijding. Deze tuin weer doen bloeien, zijn glans terugbrengen, geen ontwijding. Voor een oase van rust, vol kleur en geur. Een tuin die leeft, bloeit en ons hart opfleurt.